Wbrew pozorom łączenie rur przez który płynie czynnik chłodniczy to bardzo ważna dla puźniejszej eksploatacji czynność, która może mieć bezpośredni wpływ na ciągłość pracy urządzenia chłodniczego. I tak rury amoniakalne łączy się ze sobą przez spawanie czołowe, do maszyn, aparatów i armatury zaś za pomocą kołnierzy. Aparaty, maszyny i zawory mają kołnierze z rowkiem, rury natomiast są zakończone kołnierzem z występem. Kołnierze są łączone za pomocą śrub. W rowku kołnierza jest umieszczana uszczelka. Do łączenia rur o małych średnicach oraz dołączania aparatury kontrolno-pomiarowej są używane łączniki gwintowe przykręcane. Z kolei rury stalowe freonowe o dużych średnicach łączy się podobnie jak amoniakalne, rury miedziane zaś za pomocą złączek mosiężnych gwintowych, nakładanych na wywinięty kołnierz rury i dokręcanych za pomocą nakrętki maszyny do lodów.

Do łączenia rur używa się tak zwanego szczeliwa. Jako szczeliwa w amoniakalnych urządzeniach chłodniczych używa się głównie klingerytu o grubości 0,5-2 mm, kiedyś ołowiu, palonitu S i gambitu UW10. W urządzeniach freonowych stosowano kiedyś azbest, fibrę, miedź, nylon i teflon. Do solanki i wody używa się natomiast gumy syntetycznej z przekładkami płóciennymi, o symbolu GSP maszyny do lodów.